Waarom een voetbalavond thuis steeds meer is dan alleen de wedstrijd kijken

Het ritueel begint voor de aftrap

Dat is het punt dat buitenstaanders niet begrijpen. Een voetbalavond is niet negentig minuten. Het is een heel ritueel. Het begint ’s middags met het eerste bericht in de groepsapp. Wie speelt er? Wie is geblesseerd? Wat is de verwachte opstelling? Tegen vijf uur verschijnen de eerste opstellingslekken op social media, en dan begint de analyse. Niet door journalisten, maar door supporters die precies weten hoe hun club speelt en die een mening hebben over elke positie.

Het eten wordt afgestemd op de aftrap. Niet andersom. Je eet om zeven uur zodat je om halfnegen klaar zit. Of je bestelt iets dat je op de bank kunt eten zonder de wedstrijd te missen. Het klinkt overdreven, en dat is het ook. Maar vraag het aan elke PSV-fan en hij herkent het. Het is geen keuze. Het is hoe het gaat.

Het tweede scherm is standaard

Het tweede scherm wordt ondertussen allang niet meer uitsluitend voor voetbal gebruikt. Dat geldt ook voor de vele volwassen PSV-supporters die net over de Belgische grens wonen. Zij schakelen tijdens zo’n avond tussen groepsapps, sociale media, voetbalnieuws en andere vormen van online entertainment. Ook een Belgisch platform als BeCasino kan daar deel van uitmaken. De telefoon of tablet is daarmee bijna net zo vanzelfsprekend geworden als de televisie waarop de wedstrijd wordt bekeken.

De nabespreking duurt langer dan de wedstrijd

Het fluitsignaal klinkt en de wedstrijd is voorbij. Maar de avond niet. De groepsapp gaat door. De analyses op X beginnen. De samenvattingen van PSV verschijnen op YouTube. En in de kantine van de voetbalvereniging, als je daar lid bent, wordt de wedstrijd nog een keer overgedaan door mensen die er niet bij waren maar die alles hebben gevolgd op hun telefoon. Die nabespreking duurt soms langer dan de wedstrijd zelf. En eerlijk gezegd is het vaak het leukste deel van de avond.

Het gaat niet om de uitslag, het gaat om erbij zijn

Wat een voetbalavond thuis bijzonder maakt, is niet de wedstrijd. Het is het gevoel dat je ergens bij hoort. Dat je op hetzelfde moment hetzelfde meemaakt als duizenden andere supporters. Dat je reageert op een doelpunt en weet dat iemand drie straten verderop precies hetzelfde doet. Dat gevoel is niet te kopen en niet te faken. Het is de reden waarom mensen het ritueel elke week herhalen, ook als hun club verliest, ook als de wedstrijd saai is, ook als ze morgen vroeg op moeten. Omdat het meer is dan negentig minuten televisie. Het is een avond waarop je supporter bent. En dat gevoel stopt niet als het scherm uitgaat.