Strootman openhartig: "Je wilt de regie in eigen handen houden"

De middenvelder beëindigde zijn carrière bij Genoa CFC, waar de club niet met hem verder wilde. "Dat vond ik vervelend. Het is toch een bepaalde eer en trots die je voelt. Ook al dacht ik op het einde van mijn carrière al aan stoppen of aan een terugkeer naar Nederland, dan wil je tóch horen: ‘We willen door met je.’ Dan kun je zelf beslissen: ‘Ik doe het wel of ik doe het niet.’ Je wilt de regie zelf houden, zeker als je dat gewend bent. Als je die grip ineens kwijtraakt... ik weet niet of het ego, trots of iets menselijks is, maar je wilt zélf die keuze maken. Niet dat een ander bepaalt dat je moet vertrekken", vertelt hij.

"Zelfs als het goed is hoor. Er zijn ook veel spelers voor wie 50 miljoen wordt geboden, en dat de club blij is dat ze gaan – puur vanwege het geld. Maar ik denk niet dat elke speler daar blij mee is. Dan hoor je vaak: ‘Ga alsjeblieft naar die club.’ Maar misschien wil je zelf liever ergens anders heen. Die struggles zie je vaak", vervolgt de voormalig voetballer.

Hoe vaak hij zelf die regie had in zijn voetbalcarrière? "Als het goed gaat, heb je de regie. Als het minder gaat, ben je afhankelijk van veel factoren. Je kunt ook niet altijd 'nee' zeggen. Soms krijg je keuzes die eigenlijk niet eens in je top drie stonden. En dan raak je als speler, dat had ik ook, op een gegeven moment in de stress. Dan heb je een zaakwaarnemer of vriend nodig die je rustig houdt", vertelt hij.

Over zijn periode bij Olympique Marseille zegt Strootman: "Ik had daar een vijfjarig contract. Na een jaar zeiden ze: ‘We zijn heel tevreden, we zouden het zo weer doen. We willen elf Strootmannen, maar je moet weg – je bent te duur.’ Dan hoor je ineens: ‘Je kunt naar Bayern, Inter, enzovoort'", vertelt de oud-international.

Wat als hij de regie had gehouden en Marseille had genegeerd? "Uiteindelijk ben ik nog anderhalf jaar gebleven. Maar het was anders. Een simpel voorbeeld: als je voor het nationale team hebt gespeeld, mag je later beginnen aan het seizoen. Ik kwam terug samen met een Fransman, een Kroaat en een Japanner. We zaten in hetzelfde vliegtuig, gingen samen naar het trainingskamp. Op social media heetten ze de Fransman, de Kroaat en de Japanner welkom terug. Maar ik werd nergens genoemd. Dat zijn kleine dingen, maar het knaagt wel. Uiteindelijk bleef ik nog anderhalf jaar, maar een goed huwelijk is het nooit geworden", sluit Strootman af.