"Ik zag, voor het eerst, De Mens van Bommel en het beviel me goed"

"Mark, de ongenaakbare coach van kampioen Antwerp, wist als doorgewinterde prof: ze filmen me. Ze willen me zien juichen. Ze willen me zien huilen, maar ik blijf zitten waar ik zit en ik blijf kijken alsof ik voor mijn wasmachine naar mijn ronddraaiende sokken zit te kijken", schrijft Dijkshoorn in zijn column in Het Nieuwsblad . Hij gaat verder: "Precies op dat moment liet Mark van Bommel zijn kern zien. Al een voetballeven lang wil hij ons laten geloven dat hij een keiharde is, een ettertje. Een voetballer die niet voor zijn plezier op de wereld is. Dit alles beheerste Mark van Bommel als geen ander en hij is het nog steeds niet verleerd." Dijkshoorn heeft 'glimlachend' naar Van Bommel gekeken in het kampioensjaar van Antwerp. "Dat ontevreden trainershoofd van hem. Nooit de brede glimlach, altijd ontevreden, het kon altijd nog beter. Steeds maar weer tijdens interviews benadrukken dat er ruimte was voor verbetering. Ik begon te twijfelen. Misschien lag het ook aan mij en zag ik het te romantisch. Misschien zat er helemaal geen juichend jongetje in Mark van Bommel en kroop hij iedere avond woedend in bed." Toch ziet hij inmiddels de zachte kern van Van Bommel. "Op een vreemde manier voel ik een enorme opluchting. Het is een sprookje. De knorrige, boze man die wordt aangeraakt door een liefde waar geen weerstand aan te bieden is. Bij Mark van Bommel werkt dat blijkbaar anders. Hij toonde ons alleen een glimp van zijn orgastische geluksgevoel. Zijn zoon scoort en hij weet als gelouterde prof: ze filmen me nu, ze willen eindelijk, na al die jaren, zien dat ik kan lachen en kan juichen. Ze willen een mens van me maken." Dijkshoorn sluit af: "Dat was vintage Mark. Die kut-Nederlanders niet geven wat ze willen. Jarenlang is hij verguisd. Ze hebben hem overal, waar hij ook verscheen, diep gehaat. In Italië en nu in België herkennen ze wel zijn bezetenheid en vakmanschap. Het zal hem verder niets kunnen schelen en het zal hem zelfs verontrusten, maar ik ben er niet ingetrapt. Ik zag, voor het eerst, De Mens van Bommel en het beviel me goed."