Bosz over gevoelige wedstrijd tegen Go Ahead: "Alleen winnen telt"

Opgroeiend in Apeldoorn was Go Ahead Eagles de club die Bosz van dichtbij meemaakte. “We vroegen gewoon elke keer aan een volwassene: mogen we met u meelopen? Deden we alsof we zijn zoontjes waren.” Met een sjaaltje van Go Ahead om de nek stapten hij en zijn vrienden op de fiets naar het station om de trein naar Deventer te pakken. “Op 30 april 1978 stond ik zelfs op het veld van de Adelaarshorst toen Go Ahead zich handhaafde in de Eredivisie. Ik dacht alleen maar: wow, wat een geweldige grasmat.”

Hoewel hij ervan droomde om ooit voor de Deventenaren te spelen, kwam die kans er nooit. “Ik speelde een proefwedstrijd, maar had veel last van mijn rug. Bob Maaskant vond me niet goed genoeg.” Toch draagt Bosz geen wrok. “Bob heeft me later nog van Feyenoord naar Japan gebracht.” De band met Go Ahead Eagles bleef echter bestaan. Zijn zonen Gino en Sonny speelden er later wel, waardoor de familie Bosz toch nog een connectie met de club hield.

Als jonge voetballer bij Apeldoornse Boys bleef Bosz zich ontwikkelen, met Go Ahead als voorbeeld. “Ik was meer in het voetbal geïnteresseerd dan in de sfeer”, zegt hij. “Ik keek naar spelers als Dick Schneider, Dwight Lodeweges en Jan Endeman.” Zijn jeugdvrienden Gerrit Veeneman en Henri Mulder zagen al vroeg hoe fanatiek hij was. “Waar we ook voetbalden, in het park of op straat, hij wilde altijd winnen”, vertelt Mulder. Bosz zelf is daar helder over: “Moet ook. Anders kun je bijna niet het betaald voetbal halen.”

Zijn gedrevenheid ging ver. “Peter hield alles bij in schriftjes, hoe de wedstrijden waren”, vult Veeneman aan. Die toewijding bracht hem een grote trainerscarrière, waarbij hij clubs als Vitesse, Heracles, Ajax en PSV onder zijn hoede had. Woensdagavond keert hij terug naar de club uit zijn jeugd, ditmaal als tegenstander. “We willen de finale halen en kampioen worden”, stelt Bosz duidelijk. Zijn verleden als supporter zal daar geen invloed op hebben: nu telt alleen de overwinning.